Pracodawcy zatrudniający pracowników wykonujących obowiązki o charakterze twórczym powinni w umowach o pracę precyzyjnie uregulować kwestię praw do rozwiązań tworzonych przez pracowników.
Zgodnie z ustawą prawo własności przemysłowej (PWP) prawo do zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego lub wzoru przemysłowego do Urzędu Patentowego przysługuje pracodawcy, ale tylko jeśli prawa te powstały w wyniku wykonywania przez pracownika obowiązków ze stosunku pracy. Z tego powodu bardzo istotne jest precyzyjne określenie zakresu obowiązków i włączenie do nich tworzenia wynalazków, projektów czy innych rozwiązań o charakterze technicznym lub estetycznym związanych z działalnością pracodawcy.
Ważne jest także wskazanie w umowie, czy wynagrodzenie za korzystanie przez pracodawcę z twórczego rozwiązania jest zawarte w wynagrodzeniu za pracę. W braku takiego postanowienia pracownik-twórca może żądać dodatkowego wynagrodzenia za korzystanie przez pracodawcę z wynalazku, wzoru użytkowego lub wzoru przemysłowego, mimo że prawa do danego rozwiązania przeszły na pracodawcę z mocy ustawy. Brak regulacji w tym zakresie prowadzi nierzadko do sporów co do wysokości oraz zasad ustalania takiego wynagrodzenia.
Zawarcie precyzyjnych postanowień w umowie o pracę minimalizuje ryzyko wątpliwości związanych z własnością i eksploatacją wyników prac badawczo-rozwojowych realizowanych przez pracowników.
